اسباب کشی اینجوریشم سخته!

http://www.parizaadkhatoon.blogfa.com

منزل جدید می‌بینمتون...!!!

1385/4/19

آلبوم رو ورق میزنم.
پر شده از لبخندها، اخمها، گریه ها، خاطرات خوب و بد،
اونهایی که بودن، اونهایی که هستن،
لحظه هایی که دیگه هیچوقت بر نمیگردن،
پرشده از من...
گذشته با سرعت از جلوی چشمهام میگذره،
کودکی، سالهای درس و مدرسه،
سالهای خوب با تو بودن، سالهای سختی که بی او گذشت...
یادت هست،
ساندویچ های سوسیســــــی رو که لابه لاش پر میشد از پفـــــک، و چیپس هایی که اگر
اون سس کچاپ کذایی نبود، هیچوقت خورده نمیشدن!
شیشــــــــــه های نوشـــــــابه ای که محــــــض مزاح روی سر رهگذرهایی که خدا میدونه
چرا همیشه پسر بودن، خالی میشد!
شاخــــــــــه های درخـــــــت مــــــو کوچیک ولی پربار همســــــــــایه که غــــــــــوره هاش،
وقت گرگ و میش هـــــوای ســــــــــرد پائیزی، دســــــــــته دســــــــــته غیب میشــــــدن،
و همـــــــــه لذتش به همون بی اجازه کندن و یواشــــــــکی خوردنشون بود، یا همــــــون
کلاس کوچولوی ته راهـــــرو، که به زور دوازده صندلی تکــی رو با دوازده تفنگــــــدار ناآروم
توی خودش جا داده بود، با بالکن دلباز و بخاریی که همیشـــــه دورش جمــــــع میشدیم
برای غیبت کردن پشت سر پسر همســـــایه، رهگذر بخت برگشـــــته کوچــــــه پشتی و
معلمی که پسپر مغزمون رو میسنجید...
یادت هست،
صدای گیتار زیر پنجره اتاق خواب رو اون شب سرد زمستونــــــی، که بیخواب شده بودیم
از فرط درست کردن ستاره های طلایی درخت کریســــــــــمس، یا نگاهی دزدکــــــی رو،
که پشـــــــت پنجره اتاق کار کمین کرده بود، و بیخوابیش رو وقتـــــــی تا نیمه های شب،
بخاطـــــر اون بازی کذایی ماریو بیدار میموندیم، یا روزهایی رو که به بهانه آبله مــــــرغان
اسیر خونه بودم، و باهم نقشه میکشیدیم برای زندگی در بیست سال آینده...
یادت هست،
سیب زمینی هایی رو که شفته شد، املتـــــی که از بس شیر و آب داشت ساعتها هم
زدیم، یا پارک گل محمدی، و ساندویچ همبرگرهای خوشمزه خان دایی.
خلوت پارک جمشــــــــیدیه، همــــــون روزی که بابت خیس بودنم از آبمیوه، شلنگ آب رو
رو به اون پسرک لاغر و نحیف گرفتی، و چقدر خندیدن پیـرزن و پیـرمردهای ورزشــــکار! به
این شور و نشاط ما.
یادت هست،
اون شب ســــــــــرد آذر ماه، میدون تجـــــــــریش، خرید کادوی تولد و آت و آشغالهایی که
باعــــــث شد تقریباً بـــی پول، کنار خیابون با تاکســــــــــی چونه بزنیم، بدون اینکـــــــــه
خم به ابرو بیاریم.
شهربازی، با شلوغی خاص خودش، یا اون فالگیـــری که گفت من و تو همــــزمان ازدواج
میکنیم، با دو دوست، و همیشه با همین صمیمیت، عین دو خواهــــر کنار هم میمونیم.
ولی هیچوقت نگفت،
شایدم نخواست بدونیم، که چه آسون بینمون شکرآب میشه، و من با غـــــــــرور مزخرف
و احمقانه ام حتی راضی نمیشم یکبار هم که شده به حرفهات گوش بدم...
به معذرت خواهی ها، یا دیدن و جواب دادن به اون نامه ها و کارتها و...
یادت هست،
اون روزهای گـرم تابستونـــــی، بالکن دلباز و تاب خوردنها، و آهنگ فائزه رو که زمزمه اش
میکردیم با طعم گس گــــــــــــردوهای نرسیده. حال خراب من رو، اون شـــــــــــــب کذایی
کنار مستربرگر، خونسردی تو و برادر گرامیم برای گــــــــــرفتن پیتزاهایی که حتی شنیدن
اسمشــون حالم رو بهم میزد، تکالیف ریاضی رو، که برای من، حتـــــی از اون پیتزاها هم
بدتر بودن، مثل ادبیات و زیست شناسی جانوری، برای تو...
فرمولهای مزخرف فیزیک و شیمی، یا اون آزمایش گروه خونی، توی آزمایشگاه نو مدرسه،
که به زور نیم ساعتی با انگشتهای دستت کلنجار رفتم، تا بتونم نیم میلیمترش رو ببرم،
بلکه کمی از خون مبارکتون رو برای تعیین گروه خونیت استفاده کنم، آخــــــــــــــــرش هم
جواب آزمایشهای من و تو قاطی شد، و نفهمیدیم من اُ منفی بودم یا تو...
یادت هست،
بابت علایق دیگران، یک شبه چهل تا از کاست هام رو بردی، حتی به زور من هم که بود،
سیاوش قمیشی رو به ابی ترجیح دادی، که بتونیم باهم بخونیم...
یا اون آهنگ کذایی سیاوش شمس رو، که نوشتمش توی اون دفترچه پر از شعـــــرهایی
که تک تکشون رو دوست داشتیم...
یادت هست،
بسته نوک مداد نوکی رو که کادوی تولدم شد!!!

راستی! من یادم بود،
تو یادت هست؟!!
تولدت مبارک...

1385/3/29

هیچکس یادش نبود، یا شایدم بود ولی به روی خودش نمی آورد...
هیچکس چیزی نگفت، یا شایدم گفت ولی وقتی که یک روز گذشته بود...
هیچکس خطی ننوشت،  هیچ دستی شمعی روشن نکرد،
هیچ آغوشی گشوده نشد، هیچ عکسی گرفته نشد...
تو بودی و تو... تو بودی و پنجره... تو بودی و دیوار... تو بودی و تنهایی...
و انگار هیچکس نفهمید که بودی... هیچکس نفهمید که هستی...
ولی تو باور کردی،
همه بهانه ها رو... همه سختی ها رو... همه ناراحتی ها رو... همه دردها رو...
انگار همیشه بودن، همیشه هستن...
مثل تو که همیشه بودی، همیشه هستی...
مثل بچه های پنجره روبرویی، مثل پسرک شیطون کوچه بغلی،
مثل دخترک ناقلای همسایه،
مثل پنجره، مثل دیوار،
مثل زندگی... مثل مرگ... مثل من...

1385/3/27

یادمه سالهای آخر دبیرستان خدا میدونه چه کسی، کجا و چرا به مشاور مدرسه پیشنهاد داد تا
از یه روانشناس معروفی خواهش کنن یه مدتی برای مشاوره با بچه های کلاس به دبیرستان ما بیاد که اون زمان بیشتر به هتل شبیه بود تا یه دبیرستان دخترانه! در هر صورت آقای دکتری که هم اون موقع هم در حال حاظر شهرت زیادی داره قبول زحمت کردن و در هفته دو روز رو با جونورهایی مثل ما کلاس مشاوره گذاشتن... حالا بماند که جلسه اول چقدر بنده خدا اذیت شد تا بتونه با بچه ها ارتباط برقرار کنه و کرم ریختن شرهای کلاس رو ندیده بگیره، ولی از جلسه دوم به بعد ارتباطش با ما جوری شد که همه یکجورایی بهش عادت کردن و روزشماری می کردن تا بیاد و به دردودل همه برسه!
منم که همیشه از بچه های ساکت و آروم کلاس بودم تا جلسه سوم ساکت و صامت فقط به حرفها گوش می کردم و ابداً حاظر نبودم توی هیچکدوم از بحث ها شرکت کنم تا اینکه کم کم یخ منم شکست
و از خودم گفتم...
یه روز که طبق معمول از زمین و زمان شکایت می کردم، آخر غرغرهام بهش گفتم حالا شما می گید
من چکار کنم؟؟؟ خیلی خونسرد و بدون تأمل گفت: نفس بکش!!! هیچ وقت حالت اون روزم رو فراموش
نمی کنم، من همیشه سعی می کنم از صورتم نشه حال درونم رو فهمید، یعنی اگر حرف یا حرکتی رو دیگران با جیغ و داد و قیافه های متعجب نگاه می کنن من اینطور نیستم، اینه که وقتی دکتر اونطوری جوابم رو داد دیگه جوری جا خوردم که ناخودآگاه با یه نگاه عاقل اندر سفیه به جناب روانشناس! گفتم این یعنی چی؟!!! که دیدم باز در کمال راحتی با یه خنده فروخورده از دیدن حالت نگاه من گفت: یعنی همین! نفس بکش...!!!
بعدها خودش برام توضیح داد که معنی جمله ای که اون روز بهم گفته بود یعنی زندگی کن، از لحظاتت لذت ببر، سخت نگیر، امید داشته باش و جریان داشته باش...
می گفت تو زنده ای چون نفس میکشی، پس درست نفس بکش. بذار دم و بازدمت رو خوب حس کنی اونوقت می فهمی چقدر رمز و راز توی این نفس هست، اونوقت قدر زنده بودن رو می دونی، قدر اینکه
می تونی باشی، بودن رو می فهمی و برای نبودن خیلی چیزها و خیلی افراد خودت رو عذاب نمیدی...
می گفت یه لحظه آدم هایی رو تصور کن که نمی تونن درست تنفس کنن، خودت رو بذار جای اونها، ببین چقدر سخته که هر لحظه فکر کنی این آخرین نفسه... بعضی از اونها بابت این نفس هر لحظه خودشون رو به مرگ نزدیک می بینن ولی تو بابت شکوه داشتن دائم از دست روزگار روزی صد بار می میری و زنده میشی...
این شد که دیگه بعد از اون مدت، هر وقت هر کسی رو میبینم که پیشم دردودل میکنه یا ناشکری خدا، بی اختیار این جمله رو تکرار می کنم: نفس بکش...

من صدای نفس باغچه را می شنوم...